گه شما به چین رفته باشید یا در تلوزیون یا هرجای دیگری شهرهای چین رو دیده باشید میبینید که اکثر سوار دوچرخه اند چون خوش فکر تر از ما ایرانی ها هستندو فقط به فکر جیبشون نیستند آون ها اوّل به فکر سلامتیشون هستند.نمیان به خاطر مقصد کمتر از ده پونزده کیلومتر سوار ماشین یا موتورسیکلت بشن اما اگه در ایران دیده باشید به خاطر مغاز صدمتر اون ورتر از خونه با ماشین یا موتور میرن.اینها نشونه فرهنگ زیاده یا...؟مصرف بنزین در ایران بالاست و حالا هم که گرون شده مصرفش بگی نگی کمتر شده امّا امیدوارم روزی برسه که ببینم که مردم ایران قدر دوچرخه رو بدونن.دوچرخه، هم یک وسیله ورزشی هست هم یک وسیله که آلودگی نداره.در ایران ما میبینیم که مردم هنوز به سن چهل سالگی نرسیدن نمیدونم پاهاشون زانو هاشون کمرشون حالا بگذریم صدجای بدنشون درد میکنه و به قند و چربی و صد مرضی دیگه دچار میشن.این ها دلیل ورزش نکردنه.وقتی که آدم صبح که از خواب پا میشه با ماشین یا موتور میره اداره و اونجا هم از رو صندلیش بلند نمیشه و دوباره با ماشین اومد خونه و از خستگی گرف خوابید، تا صبح روز بعد. میخواید تو سن سی چهل سالگی وزعشون چی باشه.الان در چین شما ببنید یه آدم شصت، هفتاد ساله مشغول کاره و حتّی یک بار هم دستش به عصا نخورده.قضات با شماست.امیدوارم روزی برسد که من از چین تعریف نکنم یک چینی از ایران تعریف کند.این یک آرزوبود.آروز بر جوانان عیب نیست